fotografías por Ada Seoane

MelonaFest #3 – Parte II: Manu Louis, Boyanka Kostova, Ângela Polícia…

Tras o primeiro día, no que o synthpop e o folclore tiveran un posto especial, era hora do segundo día no MelonaFest #3. A diferenza do día anterior, na que os concertos se concentraban todos na Fundación SGAE, hoxe ían ser en diferentes momentos do día e en dous escenarios distintos. En primeiro lugar, a sesión de tarde sería na Escola Unitaria, hoxe reconvertida en sala de concertos, e pola noite o espectáculo sería trasladado ao Pub Corzo.

A Escola Unitaria é un dos lugares máis especiais da capital galega. Nela, diferentes cursos e eventos, coma o Fun Fun Fun, teñen un lugar no que levarse a cabo. Ademais diso, a súa oferta sempre mantén unha diversidade esencial, sendo os cursos que alí se levan a cabo moi diferenciados dos que teñen lugar noutros lugares.

Con barra, un proxector e os autofalantes, a reconversión estaba completa. Tardamos en vela, xa que ao chegar tivemos que facer cola debido á necesidade de pór pulseiras ao público do festival, que tiveron que pasar o primeiro día sen elas. Cando por fin entramos, xa estaban sobre o escenario Galope Mestizo, unha das novidades do cartaz, sen contido audiovisual nas redes.

De feito, o máis sinalable sobre Galope Mestizo era unha imaxe deles no seu Facebook, onde viamos caras coñecidas, sendo a máis destacable a de Pamper Caveiro (Puma Pumku),  reunidos sobre un pequeno escenario no que apenas entraban os catro compoñentes do grupo.

Xa dende antes de entrar, unha liña de baixo marcaba o ritmo dos nosos pés. Dentro, o resto de melodías saídas dos instrumentos alineábanse, e o son parecía funcionar. Con todo, se ben foi un concerto desfrutable, veíase que o grupo todavía non conta con moito sobre as súas costas. Existía, si, unha boa conexión entre os músicos, mais a decisión de definirse nun só estilo víase no aire. O que en ocasións chamaba ao soul, noutras escorábase cara o post-punk, e outas cara o synthpop, sendo unha mestura demasiado forzada e notándose un cambio enorme de canción a canción.

Tras eles, foi o turno de Manu Louis, un artista bélxico que, dende o descoñecemento de tantos, conseguiu acercar ao público ao seu peculiar espectáculo dunha maneira impecable. Guitarra, sampler e un proxector eran máis que suficientes para que o concerto fose inolvidable. Ritmos aloucados pero dalgún modo bailables e gritos en inglés e francés mantivéronnos en vilo e con ganas de máis ata o final.

Con todo, o descoñecemento xogou malas pasadas para un Manu Louis que, de maneira moi intelixente, foise gañando a un público cada vez máis interesado na súa peculiar música onde pop, jazz e música clásica conseguen fusionarse á perfección. Aqueles que nun principio falaban e non mostraban interese no concerto do belga foron vendo como ditos ritmos facían que inexplicablemente tiveses que bailar, chegando a un final apoteósico que o propio  Manu Louis celebraba saltando a facer pogos entre o público.

Como detalle interesante, Manu Louis tiña en todo momento, ao lado do escenario, umha folla que resultou ser a súa lista de enderezos electrónicos, que el presentou como unha lista de enderezos da formación política dereitista Ciudadanos, e pediu que aquelas interesadas se inscribisen nela. A título persoal e de editor, inscribín tanto o meu enderezo persoal coma o de Balea na lista. Sen dúbida, o mínimo posible ante tal espectáculo.

Tras Manu Louis chegou un descanso para cear, e tras elo foi o turno de trasladarse ata o Corzo, pub xa máis que coñecido na noite compostelana para aquelas que queiran unha cita co trap unha noite de festa. Atallamos á estatua de Elvis, e baixamos ao pequeno escenario do fondo do local. Sobre el, os Sad Damn Hosse Lean se preparan para comezar o seu concerto.

Sad Damn Hosse Lean ven, acompañado de J-Kardashian, dende a costa galega, e as súas letras falan de fariña, Sito Miñanco e a pesca. Non faltou ningún dos seus temas, tales como Jon Snow e Hello Kitty, mais o espectáculo non foi demasiado destacable.

Tal vez animados polo coñecemento previo deles por parte de Boyanka Kostova, poucos máis ca eles e alguenes cercanos á Melona cantaban os seus temas. O resto rodeabamos aos artistas, e a xente dividíase entre a queda e a que tentaba seguir os bailes, sen unha excitación especial. E tan indiferentes como comezamos, rematamos o concerto.

O seguinte en subirse ao escenario foi Ângela Polícia. O que estabamos a punto de presenciar só se pode calificar de impresionante. Máis escuro e sucio que nas súas gravacións de estudo, o artista portugués veu para dar un auténtico espectáculo. Véndoo con perspectiva, é unha auténtica pena que alguén que pode aportar tanto ao movemento musical dun país, aportando unha música vangardística tanto no formal como na mensaxe, sexa tan descoñecido como no caso de Ângela Polícia.

Para comezar, as luces durante o concerto, e xa dende o comezo deste, reduciron a súa intensidade ao mínimo. O artista portugués, pola súa parte, comezou o concerto dunha maneira persoal, dándolle a espalda ao público e comezando a preparar todo para que soase como el desexaba. A medida que o concerto avanzou, a comodidade de Ângela Polícia aumentou, atrevéndose a posar para as cámaras, e incluso tentar, con disimulo, comezar algún pogo co público.

Como apoio ás súas escuras bases, e con gran importancia na súa música, Ângela Polícia comezou un auténtico espectáculo de hip hop experimrntal e consciente, onde as suas lapidarias e políticas frases víanse ensalzadas polo uso de dous micrófonos, un deles producindo unha saída do don con distorsións.

Tanta estaba a ser a conexión e complicidade entre público e artista, ao que se lle vía verdadeiramente cómodo no escenario, que ninguén quería que o concerto rematase. De feito, unha motivación e admiración acrítica por parte do propio técnico de son fixo que o concerto pasase o tempo establecido para o artista. Aínda, a día de hoxe, sígolle a agradecer a decisión.

Rematada a introspectiva facilitada por Ângela Polícia, tocaba o punto forte da noite: cun novo EP no mercado, Boyanka Kostova subían ao escenario entre aplausos, e con tan só comezar as primeiras notas todo o mundo sabía que ían tocar. Non faltaron Coideina nin Leiraz, para a cal, de feito, Cibrán baixou ao público a cantar e bailar un dos seus novos éxitos cos seus fans. E podemos falar xa en termos de fans, porque era rato atopar a alguén que non soubese as letras da agrupación de trap de Compostela.

Boyanka Kostova, igual que Baiuca, dan tamén para un artigo no que analizar as letras e intencións do grupo. A simple existencia dun grupo de trap que chegou aos números de Boyanka é máis que reseñable. Con todo, a súa insistencia en crear unhas personaxes máis folclóricas e costumistas do necesario, fan que temas como Leiraz, onde o seu forzado discurso de enaltecemento do rural galego se leva toda a repercusión inicial, mentres que outros temas como Colacao, cun contido tamén gracioso pero menos esgotador da visibilidade da cultura galega como algo orixinal, novo, e non anticuado, vense deixados nun segundo plano pola acción dunha imposibilitante parodia.

O día e os concertos, con todo, remataron máis accidentados do debido. O tempo de Boyanka foi comido polo concerto de Ângela Polícia, e cando estaban a punto de pechar o concerto con Sito, tiveron que parar. Cibrán, mc do grupo, tentou que a interpretación tivese lugar, insistindo en que só necesitaban tres minutos máis, pero negóuselles a oportunidade. Como forma de mostrar o seu desacordo ca decisión, alongou a súa despedida, sentenciando ao final que, de terlles deixado tocar, xa terían incluso rematado.

Alén diso, o concerto de Boyanka Kostova, con ou sen final abrupto, foi o máis sólido do día, onde tanto público como grupo estaban xa máis ca acostumados co trap de Chicho e Cibrán. Eles, xunto a Ângela Polícia e Manu Louis, foron o máis destacado dun segundo día de festival, onde é importante destacar o ben saber facer dos organizadores para separar e combinar con tanto tino os estilos musicais que hoxe foron reflexados no MelonaFest.