La Plata – Desorden

02/03/2018 • Sonido Muchacho

por | Mar 12, 2018 | Discos, Música, Os nosos discos |

Que terá o post-punk dos oitenta, en especial o feito por Parálisis Permanente ou Décima Víctima, que a día de hoxe aínda nos atrae tanto? Se me preguntas a min, porei sobre a mesa as guitarras que loitan por soltar toda a rabia que os músicos levaban dentro, acompañados dunha batería e unha liña de baixo feitas para mostrar esa rabia acumulada. Á vez, as letras mostraban unha intención moi clara, que era expresar os sentimentos que se vivían na realidade material daquelas.

Chegados ao século XXI, seguiamos escoitando este grupo sen ver ningún tipo de herdanza tan directa e clara, e tan actualizada ao noso século, como é La Plata. O ano pasado debutaban cun excelente EP chamado Un Atasco (e cuxas cancións podemos volver a atopar neste longo), onde o talento que soltaban a cada acorde deixábanos pasmado. Tan pasmados que morríamos por escoitar algo novo, sacando de caixas antigas os nosos vinilos dos de Eduardo Benavente polo simple feito de que necesitabamos máis. La Plata non podían parar quedos, e comezaron a sacar adiantos do que sería o seu novo álbum. Miedo e Me Voy puñan sobre a mesa unha consolidación do son que os valencianos buscaban, encantando e cumprindo as expectativas que puxeramos sobre eles. En Miedo, mostraban como o son de Un Atasco era mantido pero renovado; en Me Voy, lanzábanse a por unha liña melódica máis tranquila, cumprindo tamén os obxectivos e gustando. E entón chegou marzo, e trouxo baixo o brazo Desorden por completo.

Pulsamos reproducir nerviosos, pensando en se as expectativas se cumprirán. Ao soar Fracaso por primeira vez, un riff de guitarra da a benvida ao son que La Plata comezaban a xestar. Pasa a canción, e a batería da a benvida á aguda e melancólica voz de Diego Escriche clama a gritos por unha falta de personalidade daquel a quen está dedicada a canción. As guitarras e a batería soan a favor das expectativas, e o baixo, o máis punk posible, acompaña á perfección. Primeiro paso completado. Incendio chega de golpe, sen capacidade para recuperarnos da anterior, conseguindo un efecto similar. Timidamente, nos coros, a voz de María Gea déixase entrever, completando o son vocal dunha maneira moi elegante.

Chegados a mediados do álbum podemos definir o son deste como directo e concreto. As letras, sen chegar a ser moi desenvolvidas, funcionan como un choro melancólico no que a voz de Diego ás veces desgárrase entre coros que o acompañan, dando en todo momento coa chave para facer que as cancións funcionen. A instrumentación é o momento onde os de valencia triunfan máis, rexuvenecendo o son oitentero do que falaba ao principio da crítica. As guitarras soan agudas, as baterías enérxicas e os baixos marcan un ritmo escandalosamente pegadizo, sendo un éxito rotundo en cada momento no que soan. Cando nos damos conta xa estamos marcando co pé os ritmos de Tu Cama, onde a fórmula anteriormente explicada repítese con Diego pedindo unha nova noite coa persoa pola que ten sentimentos, mais na que, cun desprezo nihilista por si mesmo, non pide ningún tipo de reciprocidade nin interacción con dito amor que el mesmo ve imposible.

La Plata e a súa melancolía, á par que o seu ritmo post-rock alegre, eran unha necesidade imperiosa nunha sociedade como a nosa, onde cada vez son máis os xoves que non teñen nada ao que aferrarse para continuar querendo seguir co seu presente. Por unha banda, a melancolía das letras reproduce esta sensación de forma directa; mentras que a instrumentalización evoca unha necesidade de seguir querendo moverse cando nada parece dicirnos que o fagamos. La Plata naceron como parte desta xuventude, tratándose dunha mostra tan clara como necesaria desa falta de vistas optimistas no futuro próximo, sen máis pretensións que, simplemente, amosar no seu traballo a emotiva falta de emocións que elas mesmas teñen.

La Plata