Select Page

Triángulo de Amor Bizarro – Triángulo de Amor Bizarro

Triángulo de Amor Bizarro – Triángulo de Amor Bizarro
19/02/07 • Mushroom Pillow

Triángulo de Amor Bizarro – Triángulo de Amor Bizarro

Fai xa anos que non vexo a Triángulo de Amor Bizarro en directo, lamentablemente para min. Recordo que a miña última oportunidade de facelo foi o ano pasado, durante o Primavera Sound de Barcelona, mais víraos fai relativamente pouco no WOS, en 2016, e pensei que era unha oportunidade máis grande pasarme a ver a Elza Soares, que, seguramente, tardaría máis en ter unha segunda oportunidade de vela tendo en conta que era de Brasil. Dende entón penso que xa mos perdín moitas outras veces, sendo a última vez no Playa Club de A Coruña farán agora, no momento no que se publique esta review, dúas semanas. Naquel concerto, ademais, celebrábase o onceavo aniversario do álbum que está agora mesmo recibindo esta crítica, o cal significaba unha oportunidade única que me vou estar torturando eternamente por perder.

E diredes, a que ven todo isto? A quen lle interesa? Ben, era a miña forma de introducir unha pequena anécdota que me marcou un pouco, e que hoxe axúdame a escribir estas liñas: atopeime ao meu primo no concerto do WOS, non moito maior ca min, pero cuxa pos-adolescencia, igual que agora a miña cadrou co Salve Discordia (2016), lle cadrou con este homónimo. E tivemos unha pequena conversa antes do concerto no que eu tiven a idea de comentarlle canto me flipaba o último álbum, e el, entre confuso e sorprendido, comentoume canto lle gustaba en comparación o debut de 2007. E, durante o concerto, si que sucedeu algo curioso: nas cancións máis novas, eu estaba apunto de chorar, celebrando o que estaba a vivir: nas cancións antigas, era el o que estaba máis emocionado.

Gústame pensar de Triángulo de Amor Bizarro como un dos grupos do indie estatal que mellor soubo ler o momento no que vivimos. O que mellor conseguiu evolucionar, ler as preocupacións da xuventude galega (e estatalmente falando, tamén), e cuxas cancións, tanto en letra como en instrumentalización, mellor leron estas necesidades. Triángulo de Amor Bizarro (2004) ten unha cousa que Salve Discordia (2016) non ten, e viceversa: igual que o seu cuarto e último disco falaba con morriña sobre tempos mellores, é moi metafórico e o seu son, sen irse lonxe do que é TAB, tiña moito shoegaze sen olvidarse do garage, o seu disco debut é directo, rabioso, con voces máis preto dos gritos que da procura de melodías, e con moito, moito garage, e canto máis sucio mellor.

Parte de esa rabia e agresividade vese en El Crimen: Cómo Ocurre y Cómo Remediarlo, onde tras un riff cru comeza a dinámica voz de Rodrigo Caamaño, cunha rebeldía que aínda conserva, recoméndanos repetidamente armarnos para calquera situación cun repetitivo e acertado “Llevar navaja siempre es conveniente”. De novo e directamente despois, unha valentía directa ven no mellor tema do álbum: ¿Quiénes Son los Curanderos? é a mostra directa tanto desa provocación continua. “Portaos bien/hijos de puta/que Jesús os mira/desde las alturas” reza a canción, nunca mellor dito, noutro momento no que falar sen andrómenas é o máis importante.

Tras estas dúas, chega El Fantasma de la Transición, tal vez a canción cuxo estilismo se mantén na actualidade, cun protagonismo de Isa Cea non tan común nestas principios á voz, o cal irá gañando co tempo. Ademáis desa nova imaxe, tamén ten un son moi diferente, protagonizada agora a canción por sintetizadores e reverb, e xa non preto do shoegaze, senón adoptándoo totalmente.

Xa máis adiante volve unha das mellores cancións do álbum, Isa vs. El Partido Humanista. Moi similar a Mal Como Efecto de Mala Voluntade, pero coa diferencia da voz protagonista. Se naquela era Rodrigo a que semi-susurraba acompañada dun incesante guitarreo, agora Isa substitúe esas voces tan baixas por gritos pelados nos que un mensaxe máis nihilista e anarquista está presente. “Lo malo del gobierno es que gobiernan” como frase estrela, pero á vez cun mensaxe máis pacifista, sendo parte deses gritos inicialmente “Qué más da si he nacido a destiempo/será por eso que tengo la manía de/quemar supermercados y grandes almacenes/con la gente dentro, ¡por supuesto!”.

As voces de descontento, o directo nas verbas, a falta de futuro. Todo segue presente nas cancións de Triángulo de Amor Bizarro, pero de modo máis metafórico. E din que os inicios son sempre duros, pero o éxito inicial dos de Boiro foi indiscutible, e o seu crecemento estratosférico, imparable. Agora, convertidos nun dos grupos máis importantes do panorama estatal, e recordando os seus comezos, non podemos facer outra cousa que rendernos ante o que foi unha auténtica loucura musical. É dificil, recoñecemos, seleccionar só tres das cancións aquí presentes a destacar, como de costume. Chegamos tarde para darvos a benvida, pero non para desexarvos moitos máis anos sorprendéndonos.